logo elf
logo PK
e-Learning Framework PK
Wersja do wydruku
Wiki



Currently sorted Według ostatniej aktualizacji (malejące) Posortuj chronologicznie: Według ostatniej aktualizacji Zmień na Wzrastająco | Według daty utworzenia

Strona:  1  2  (Następne)
  Wszystkie

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:48 napisał(a)
 

Dydaktyka ogólna (gr. διδακτικοσ - nauczający) – nauka o nauczaniu i uczeniu się, czyli o systemie poprawnie uzasadnionych twierdzeń i hipotez dotyczących procesu, zależności i prawidłowości nauczania-uczenia się oraz sposobów kształtowania tego procesu przez człowieka. Realizuje ona swoje cele ze względu na przedmioty i szczeble pracy szkolnej. Termin dydaktyka pochodzi z języka greckiego, w którym didaktikos znaczy pouczający, a didasko - uczę. Po raz pierwszy użyto jej w 1613 roku w Niemczech przez Krzysztofa Helwiga i Joachima Junga.

Jako nauka dydaktyka dostarcza wiedzy o stanie rzeczy istniejącym w obrębie przedmiotu jej badań, analizuje zależności warunkujące przebieg i wyniki nauczania-uczenia się oraz formułuje na tej podstawie odpowiednie prawidłowości oraz wskazuje metody, formy organizacyjne i środki pomocne w wywołaniu zamierzonych zmian u uczniów. Spełnia ona zarówno funkcję teoretyczną, głównie o charakterze diagnostycznym i prognostycznym, oraz praktyczną - instrumentalną. W tym rozumieniu jest jedną z nauk pedagogicznych.

Dydaktyki szczegółowe (zwane także przedmiotowymi) badają zagadnienia specyficzne dla wybranego przedmiotu nauczania, jak np. matematyki, historii, geografii czy też jakiegoś typu lub szczebla szkoły jak dydaktyka szkoły zawodowej, szkoły wyższej. Dydaktyki szczegółowe są teoriami nauczania i uczenia się poszczególnych przedmiotów na określonych szczeblach nauczania.

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:47 napisał(a)
 

nauczanie synchroniczne - studenci i prowadzący muszą być w tym samym czasie (a w przypadku nauczania tradycyjnego - także w tym samym miejscu); 
Model internetowego nauczania synchronicznego jest bliższy systemowi tradycyjnemu, niż model nauczania asychronicznego Nauczanie zdalne w czasie rzeczywistym ma wiele zalet m.in. możliwość żywej interakcji w czasie rzeczywistym, możliwości pracy indywidualnej i grupowej, prezentowania materiałów w czasie prowadzonych dyskusji, możliwość bezpośredniego monitorowania pracy studentów.

Wyróżnić można dwie formy zdalnego nauczania synchronicznego:
- jeden do wielu - zajęcia dla słuchaczy znajdujących się w różnych miejscach;
- jeden do jeden - zajęcia dla grupy osób zgromadzonych w jednym miejscu przez nauczyciela znajdującego się w innym miejscu.
Modele te różnią się zastosowanymi rozwiązaniami oraz kosztami ich wdrożenia. Znacznie prostszym i efektywniejszym (przy obecnym poziomie technologicznym infrastruktury dostępnej reprezentatywnemu internaucie) jest model jeden do jeden, który wymaga odpowiedniego oprogramowania i sprzętu jedynie w dwu centrach. Jest to znakomita forma prowadzenia zajęć w filiach uczelni.

(źródło: http://e-sgh.pl/abc.php)

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:46 napisał(a)
 

nauczanie asynchroniczne - studenci i prowadzący nie muszą jednocześnie być w tym samym miejscu i czasie w procesie edukacyjnym; Jest to najbardziej popularna forma nauczania przez internet. Charakteryzuje się częściowym brakiem bezpośredniego kontaktu z nauczycielem, który zwykle ograniczony jest do rozmów w pokojach rozmów (chat). Formy kontaktu pośredniego są zaś bardzo dobrze rozwinięte i mogą być często wykorzystywane - m.in. forum dyskusyjne, poczta elektroniczna. Zaletami takiego rozwiązania są przede wszystkim:
- możliwość nauczania z dowolnego miejsca - tradycyjne nauczanie odbywa się zwykle w budynku szkolnym - internet umożliwia pracę nauczycielowi m.in. w domu;
- elastyczność - dostęp do materiałów w dowolnym czasie i z dowolnego miejsca;
- czas na przemyślenia - w porównaniu do trybu synchronicznego, gdzie jest on ograniczony;
- niskie koszty - przede wszystkim niskie koszty prowadzenia zajęć, koszt tworzenia materiałów zależny jest od stopnia zaawansowania i rozbudowy treści oraz samego systemu.

(źródło: http://e-sgh.pl/abc.php)


Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:44 napisał(a)
 

SCORM (ang. Sharable Content Object Reference Model) to standard (specyfikacja) zapisu danych do e-learningu. Przedstawia sposób komunikacji pomiędzy klientem oraz serwerem. SCORM definiuje również w jaki sposób powinny być skompresowane dane do prezentacji (format ZIP). Wykorzystuje technologię XML.

(źródło Wikipedia)

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:42 napisał(a)
 

System zarządzania treścią (ang. Content Management System, CMS) jest to aplikacja internetowa lub ich zestaw, pozwalająca na łatwe utworzenie serwisu WWW oraz jego późniejszą aktualizację i rozbudowę przez redakcyjny personel nietechniczny. Kształtowanie treści i sposobu ich prezentacji w serwisie zarządzanym przez CMS odbywa się za pomocą prostych w obsłudze interfejsów użytkownika, zazwyczaj w postaci stron WWW zawierających rozbudowane formularze i moduły.

 Informacje ogólne 
Podstawowym zadaniem platform CMS jest oddzielenie treści (zawartości informacyjnej serwisu) od wyglądu (sposobu jej prezentacji). Po wprowadzeniu nowych informacji przez uprawnionego redaktora system przenosi je do bazy danych, jednocześnie wypełniając nimi odpowiednie miejsca na stronach WWW. Wykorzystanie szablonów stron sprawia, że zmiana koncepcji graficznej całego serwisu sprowadza się do przygotowania i zamiany szablonu (tzw. skórki). Dzięki takiemu podejściu proces publikacji w Internecie staje się prostszy. Każda strona WWW generowana jest dynamicznie, w oparciu o szablony i zawartość baz danych - dynamika oznacza więc w tym przypadku zawsze aktualne informacje w serwisie.

W ostatnich latach platformy CMS znacznie ewoluowały, dodając m.in. możliwość elastycznej i dynamicznej modyfikacji już nie tylko treści, ale i struktury.

Systemy zarządzania treścią zazwyczaj oparte są na bazach danych i językach skryptowych (server-side), lub specjalistycznym oprogramowaniu po stronie serwera. CMS może być formą oprogramowania klienckiego, które do aktualizacji strony może używać takich protokołów jak FTP. Coraz częściej wykorzystywane są złożone techniki opisu struktur dokumentów (np. XML).

Większość systemów CMS jest napisanych w języku dynamicznym (ASP, JSP, PHP, Python, itd.).

 Historia 
Historia związana z powstaniem pierwszych systemów CMS sięga kilkanaście lat wstecz, czyli do pierwszej połowy lat dziewięćdziesiątych XX wieku - pierwsze rozwiązania systemowe zaproponowała amerykańska firma CNET w 1995 roku. W późniejszym czasie CNET wydzielił zewnętrzną firmę Vignette, która zajęła się komercyjną produkcją systemu klasy CMS.

 Typy systemów CMS 
W zależności od zastosowania systemy CMS podzielić można na kilka typów: na systemy zarządzania dokumentami (Document Management), wiedzą (Knowledge Management), zasobami cyfrowymi (Digital Asset Management), obiegiem treści (Enterprise Content Management), oraz na systemy zarządzania treścią znajdującą się na stronie internetowej (Web Content Management). Ostatni z wymienionych typów jest obecnie najpopularniejszy

(źródło Wikipedia)

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:32 napisał(a)
 

D-learning lub dLearning (ang. distance learning) – uczenie się na odległość. Charakteryzuje się ono odseparowaniem nauczyciela od ucznia oraz ucznia od grupy uczących się, zastępując bezpośrednią komunikację interpersonalną (typową dla konwencjonalnej edukacji) komunikacją, w której pośredniczy tradycyjna poczta i technologia komunikacyjna.

Pierwszymi przykładami zastosowania d-learningu są szkoły korespondencyjne. Jednym z warunków d-learningu jest zapewnienie komunikacji w obie strony, tak aby możliwy był dialog między słuchaczem a nauczycielem.

Pojęcie to często bywa błędnie utożsamiane z e-learningiem, który jest tylko jedną z form uczenia się na odległość.

Inną formą d-learning są edukacyjne programy i audycje realizowane za pośrednictwem środków masowego przekazu, w szczególności Edutainment.

(źródło Wikipedia)

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:31 napisał(a)
 

Learning Management System, (LMS z ang.: System Zarządzania Nauczaniem) – pomocny w zarządzaniu aktywnością szkoleniową i kompetencjami w organizacji. Z punktu widzenia użytkownika końcowego LMS zapewnia efektywny sposób śledzenia indywidualnych umiejętności i kompetencji, proste metody lokalizacji aktywności szkoleniowych i rejestracji na kursy. LMS zarządza dostępem do kursów online na które użytkownik został zarejestrowany. LMS ułatwia wprowadzenie, śledzenie, zarządzanie, i raportowanie aktywności szkoleniowych w organizacji. Wartością dodaną do LMS jest szeroki zakres funkcjonalności.

(źródło Wikipedia)

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:21 napisał(a)
 

Social Web Academy (Społeczna Akademia Internetowa) jest internetowy system nauczania, łączący formalne metody e-learningu z kształceniem nieformalnym. Społeczne akademie internetowe wykorzystują formalne procesy kształcenia do tworzenia społeczności edukacyjnych, co sprzyja popularyzowaniu kształcenia przez Internet. W odróżnieniu od platform networkingowych typu XING, społeczne akademie internetowe świadomie wykorzystują formalne metody kształcenia do popularyzowania rozwoju kompetencji przez Internet.

Wymagania 
Społeczne akademie internetowe oparte są na idei konektywizmu, wedle której miejscem procesów kształcenia w coraz większym stopniu staje się Internet (zob. też G. Siemens, 2006). Jedynym sposobem przechowywania wiedzy tak, by, w zależności od pojawiających się problemów, można ją nieustannie aktualizować i modyfikować jest sieć, ukształtowana wedle indywidualnych potrzeb intelektualnych. Dlatego też osoby kształcące się w systemie konektywistycznym potrzebują otwartego środowiska edukacyjnego, które umożliwia skuteczną komunikację z pozostałymi użytkownikami sieci. Ponadto, osoby uczące się powinny mieć możliwość identyfikacji, oceny i opisu wiedzy adekwatnej do procesu kształcenia, a także dalszego jej zdobywania poprzez współpracę z partnerami w procesie kształcenia.

Zadaniem społecznych akademii internetowych jest umożliwienie rozwoju kompetencji przez Internet. Wykorzystują w tym celu połączenie transferu wiedzy i klasycznego e-learningu opartego na narzędziach komunikacji Web 1.0 z ukierunkowanym na rozwój kompetencji nauczaniem komplementarnym, tzw. “blended learning”, wykorzystującym narzędzia Web 2.0 (social software).

Rozwój kompetencji, rozumiany jako zdolność do samoorganizacji (zob. też John Erpenbeck; Lutz von Rosenstiel, 2008) wymaga wysokiego poziomu kwalifikacji. Wysoce kompetentne jednostki są zazwyczaj wysoce wykwalifikowane. Jednakże same kwalifikacje nie wystarczają do zbudowania prawdziwej kompetencji. Do tego potrzeba bowiem praktycznej umiejętności samodzielnego radzenia sobie z rzeczywistymi wyzwaniami. W świetle powyższych wymogów, społeczna akademia internetowa powinna łączyć następujące elementy:

- Klasyczny e-learning wykorzystujący Web 1.0 wykorzystując zorientowane problemowo szkolenia internetowe do przekazywania wiedzy, stanowi podstawę wszelkich procesów rozwoju kompetencji. Zdobytą wiedzę przyswaja się i wykorzystuje w praktyce w zadaniach, studiach przypadków lub grach symulacyjnych. Opisany proces ma niemal wyłącznie formę monologową, nie oferując żadnej wymiany zdań poza opisową oceną pracy. Podział na ekspertów (tworzących program) i uczących się jest wyraźny, a wszelka komunikacja przebiega głównie w społecznościach edukacyjnych lub podczas zajęć.

- Ukierunkowany na rozwój kompetencji e-learning, wykorzystujący Web 2.0. Oparty na usługach internetowych drugiej generacji (social software), ułatwia współpracę online i wzajemne dzielenie się zdobytą wiedzą. Element ten zależy w pewien sposób od inicjatywy osób uczących się, które dzielą się doświadczeniami za pośrednictwem blogów lub wiki, a jednocześnie w zaplanowanym przez siebie procesie poszerzają zasób wiedzy. Z tego właśnie powodu szkolenia zawierają zadania transferowe, wymagające zastosowania zdobytej wiedzy w poszczególnych scenariuszach, dzięki czemu uczący się zyskują dodatkową możliwość praktycznej weryfikacji własnych umiejętności. Udowodniono ponadto, że praktyczny udział uczących się w różnego typu projektach, stosowany jako dodatek do formalnego procesu nauczania, korzystnie wpływa na efekty nauki. Prowadąc blogi lub dzienniki projektu, uczestnicy programów dzielą się zdobytą w praktyce wiedzą z pozostałymi członkami grupy po to, by wspólnie tę wiedzę rozwijać. W czasie trwania kursu, społeczności edukacyjne przekształcają się częstokroć w społeczności praktyki, które zazwyczaj istnieją również po zakończeniu kursu. Oznacza to, że proces zarządzania wiedzą wywodzi się z syntetycznego ujęcia formalnego środowiska kształcenia.

Społeczna akademia internetowa przybiera zazwyczaj formę systemu nauczania komplementarnego (blended learning). W pewnych okolicznościach rozwój kompetencji jest możliwy również w systemach kształcenia opartych głównie lub wyłącznie na wykorzystaniu Internetu. Dobry przykład stanowią szkolenia międzykulturowe, w których współpracują ze sobą uczestnicy wywodzący się z różnych krajów i kultur. Już sama komunikacja z partnerem stanowi wyzwanie praktyczne, co sprzyja budowaniu kompetencji poprzez rzeczywiste kontakty międzykulturowe. System nauczania komplementarnego automatycznie wykorzystuje społeczności internetowe do samodzielnego zdobywania kompetencji. Wymaga to jasnego określenia celów kształcenia i zastosowania odpowiednio opracowanych narzędzi mierzenia postępów w nauce.

Granice między ekspertami i uczącymi się, zawodowcami i amatorami, jak również trenerami, wykładowcami czy pracownikami stają się zatem coraz bardziej płynne, a jednocześnie zmienia się również zachowanie osób uczących się.

 Struktura 
Na pierwszy rzut oka wydawać się może, że rozwój kompetencji przez Internet nie jest możliwy, gdyż wymaga on stawiania czoła rzeczywistym wyzwaniom. Jednakże tego typu wyzwania pojawiają się w miejscu pracy lub podczas kontaktu z klientem. Oprogramowanie społecznościowe umożliwia dzielenie się zdobytą w praktyce wiedzą, np. w obrębie sieci edukacyjnej społecznej akademii internetowej; może ono ponadto posłużyć jako medium intensywnego procesu komunikacji, dzięki czemu omawiane doświadczenie może stać się częścią wiedzy organizacyjnej.

Do budowania kompetencji konieczny jest system zarządzania nauczaniem (learning management system), który uwzględnia nie tylko aspekty kształcenia formalnego, takie jak struktura procesu kształcenia, dostarczanie środków dydaktycznych, czy umożliwienie komunikacji za pomocą forów lub czatów, lecz również narzędzia zarządzania procesem kształcenia, a ponadto daje możliwość wykorzystania networkingu w procesie nauki. Tym celom doskonale służy technologia Web 2.0. Do opisanych funkcji można również dodać tzw. teczkę elektroniczną, co pozwala uczącym się tworzyć własne środowiska edukacyjne.

(źródło Wikipedia)

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:20 napisał(a)
 

Moodle (Modular Object-Oriented Dynamic Learning Environment) – pakiet przeznaczony do tworzenia kursów prowadzonych przez Internet oraz stron internetowych. Platforma Moodle została stworzona w oparciu o Apache, PHP i MySQL lub PostgreSQL. Można ją uruchomić w systemach operacyjnych Linux, MS Windows, Mac OS X, NetWare 6.

Moodle jest rozprowadzany za darmo jako oprogramowanie open source zgodnie z licencją GNU GPL.

 Podobne platformy e-learningowe 
- FirstClass
- Blackboard
- Scholar360
- WebCT
- Desire2Learn
- Dokeos
- .LRN
- Edumate
- OLAT
- Sakai Project
- LON-CAPA

(źródło Wikipedia)

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:15 napisał(a)
 

E-kształcenie to kształcenie odbywające się w środowisku całościowo zaprojektowanym tak, aby wszystkie lub przynajmniej wszystkie najważniejsze funkcje i działania były wykonywalne przy pomocy elektronicznych narzędzi komunikacji, współpracy oraz zarządzania wiedzą. Rodzaj, ilość, częstotliwość i metodyka użycia elektronicznych środków może być różna, jednak kryterium ich doboru jest optymalizacja jakości procesu kształcenia.

E-kształcenie jest pojęciem spokrewnionym z e-learningiem, jednak ze względu na bardzo rozmyty zakres znaczeniowy polskiej adaptacji terminu e-learning, trudno ustalić dokładną relację.

(źródło Wikipedia)


Strona:  1  2  (Następne)
  Wszystkie