logo elf
logo PK
e-Learning Framework PK
Wersja do wydruku
Wiki



Currently sorted Według ostatniej aktualizacji Wzrastająco Posortuj chronologicznie: Według ostatniej aktualizacji Zmień na (malejące) | Według daty utworzenia

Strona: (Poprzedni)   1  2
  Wszystkie

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:42 napisał(a)
 

System zarządzania treścią (ang. Content Management System, CMS) jest to aplikacja internetowa lub ich zestaw, pozwalająca na łatwe utworzenie serwisu WWW oraz jego późniejszą aktualizację i rozbudowę przez redakcyjny personel nietechniczny. Kształtowanie treści i sposobu ich prezentacji w serwisie zarządzanym przez CMS odbywa się za pomocą prostych w obsłudze interfejsów użytkownika, zazwyczaj w postaci stron WWW zawierających rozbudowane formularze i moduły.

 Informacje ogólne 
Podstawowym zadaniem platform CMS jest oddzielenie treści (zawartości informacyjnej serwisu) od wyglądu (sposobu jej prezentacji). Po wprowadzeniu nowych informacji przez uprawnionego redaktora system przenosi je do bazy danych, jednocześnie wypełniając nimi odpowiednie miejsca na stronach WWW. Wykorzystanie szablonów stron sprawia, że zmiana koncepcji graficznej całego serwisu sprowadza się do przygotowania i zamiany szablonu (tzw. skórki). Dzięki takiemu podejściu proces publikacji w Internecie staje się prostszy. Każda strona WWW generowana jest dynamicznie, w oparciu o szablony i zawartość baz danych - dynamika oznacza więc w tym przypadku zawsze aktualne informacje w serwisie.

W ostatnich latach platformy CMS znacznie ewoluowały, dodając m.in. możliwość elastycznej i dynamicznej modyfikacji już nie tylko treści, ale i struktury.

Systemy zarządzania treścią zazwyczaj oparte są na bazach danych i językach skryptowych (server-side), lub specjalistycznym oprogramowaniu po stronie serwera. CMS może być formą oprogramowania klienckiego, które do aktualizacji strony może używać takich protokołów jak FTP. Coraz częściej wykorzystywane są złożone techniki opisu struktur dokumentów (np. XML).

Większość systemów CMS jest napisanych w języku dynamicznym (ASP, JSP, PHP, Python, itd.).

 Historia 
Historia związana z powstaniem pierwszych systemów CMS sięga kilkanaście lat wstecz, czyli do pierwszej połowy lat dziewięćdziesiątych XX wieku - pierwsze rozwiązania systemowe zaproponowała amerykańska firma CNET w 1995 roku. W późniejszym czasie CNET wydzielił zewnętrzną firmę Vignette, która zajęła się komercyjną produkcją systemu klasy CMS.

 Typy systemów CMS 
W zależności od zastosowania systemy CMS podzielić można na kilka typów: na systemy zarządzania dokumentami (Document Management), wiedzą (Knowledge Management), zasobami cyfrowymi (Digital Asset Management), obiegiem treści (Enterprise Content Management), oraz na systemy zarządzania treścią znajdującą się na stronie internetowej (Web Content Management). Ostatni z wymienionych typów jest obecnie najpopularniejszy

(źródło Wikipedia)

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:44 napisał(a)
 

SCORM (ang. Sharable Content Object Reference Model) to standard (specyfikacja) zapisu danych do e-learningu. Przedstawia sposób komunikacji pomiędzy klientem oraz serwerem. SCORM definiuje również w jaki sposób powinny być skompresowane dane do prezentacji (format ZIP). Wykorzystuje technologię XML.

(źródło Wikipedia)

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:46 napisał(a)
 

nauczanie asynchroniczne - studenci i prowadzący nie muszą jednocześnie być w tym samym miejscu i czasie w procesie edukacyjnym; Jest to najbardziej popularna forma nauczania przez internet. Charakteryzuje się częściowym brakiem bezpośredniego kontaktu z nauczycielem, który zwykle ograniczony jest do rozmów w pokojach rozmów (chat). Formy kontaktu pośredniego są zaś bardzo dobrze rozwinięte i mogą być często wykorzystywane - m.in. forum dyskusyjne, poczta elektroniczna. Zaletami takiego rozwiązania są przede wszystkim:
- możliwość nauczania z dowolnego miejsca - tradycyjne nauczanie odbywa się zwykle w budynku szkolnym - internet umożliwia pracę nauczycielowi m.in. w domu;
- elastyczność - dostęp do materiałów w dowolnym czasie i z dowolnego miejsca;
- czas na przemyślenia - w porównaniu do trybu synchronicznego, gdzie jest on ograniczony;
- niskie koszty - przede wszystkim niskie koszty prowadzenia zajęć, koszt tworzenia materiałów zależny jest od stopnia zaawansowania i rozbudowy treści oraz samego systemu.

(źródło: http://e-sgh.pl/abc.php)


Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:47 napisał(a)
 

nauczanie synchroniczne - studenci i prowadzący muszą być w tym samym czasie (a w przypadku nauczania tradycyjnego - także w tym samym miejscu); 
Model internetowego nauczania synchronicznego jest bliższy systemowi tradycyjnemu, niż model nauczania asychronicznego Nauczanie zdalne w czasie rzeczywistym ma wiele zalet m.in. możliwość żywej interakcji w czasie rzeczywistym, możliwości pracy indywidualnej i grupowej, prezentowania materiałów w czasie prowadzonych dyskusji, możliwość bezpośredniego monitorowania pracy studentów.

Wyróżnić można dwie formy zdalnego nauczania synchronicznego:
- jeden do wielu - zajęcia dla słuchaczy znajdujących się w różnych miejscach;
- jeden do jeden - zajęcia dla grupy osób zgromadzonych w jednym miejscu przez nauczyciela znajdującego się w innym miejscu.
Modele te różnią się zastosowanymi rozwiązaniami oraz kosztami ich wdrożenia. Znacznie prostszym i efektywniejszym (przy obecnym poziomie technologicznym infrastruktury dostępnej reprezentatywnemu internaucie) jest model jeden do jeden, który wymaga odpowiedniego oprogramowania i sprzętu jedynie w dwu centrach. Jest to znakomita forma prowadzenia zajęć w filiach uczelni.

(źródło: http://e-sgh.pl/abc.php)

Obraz Tomasik Radosław
Tomasik Radosław w dniu piątek, 4 grudzień 2009, 13:48 napisał(a)
 

Dydaktyka ogólna (gr. διδακτικοσ - nauczający) – nauka o nauczaniu i uczeniu się, czyli o systemie poprawnie uzasadnionych twierdzeń i hipotez dotyczących procesu, zależności i prawidłowości nauczania-uczenia się oraz sposobów kształtowania tego procesu przez człowieka. Realizuje ona swoje cele ze względu na przedmioty i szczeble pracy szkolnej. Termin dydaktyka pochodzi z języka greckiego, w którym didaktikos znaczy pouczający, a didasko - uczę. Po raz pierwszy użyto jej w 1613 roku w Niemczech przez Krzysztofa Helwiga i Joachima Junga.

Jako nauka dydaktyka dostarcza wiedzy o stanie rzeczy istniejącym w obrębie przedmiotu jej badań, analizuje zależności warunkujące przebieg i wyniki nauczania-uczenia się oraz formułuje na tej podstawie odpowiednie prawidłowości oraz wskazuje metody, formy organizacyjne i środki pomocne w wywołaniu zamierzonych zmian u uczniów. Spełnia ona zarówno funkcję teoretyczną, głównie o charakterze diagnostycznym i prognostycznym, oraz praktyczną - instrumentalną. W tym rozumieniu jest jedną z nauk pedagogicznych.

Dydaktyki szczegółowe (zwane także przedmiotowymi) badają zagadnienia specyficzne dla wybranego przedmiotu nauczania, jak np. matematyki, historii, geografii czy też jakiegoś typu lub szczebla szkoły jak dydaktyka szkoły zawodowej, szkoły wyższej. Dydaktyki szczegółowe są teoriami nauczania i uczenia się poszczególnych przedmiotów na określonych szczeblach nauczania.


Strona: (Poprzedni)   1  2
  Wszystkie